warrant I noun [ʹwɒrənt]

	1. ნებართვა; სანქცია; 2. გამართლება, საფუძველი (რაიმესთვის); there is no warrant for such criticism ამგვარი კრიტიკის საფუძველი არ არსებობს; 3. ბრძანება, განკარგულება; ორდერი; an arrest warrant დაპატიმრების ორდერი; a death warrant განკარგულება სიკვდილის განაჩენის სისრულეში მოყვანის შესახებ; a search warrant ჩხრეკის ორდერი; [ იხილეთ ყველა მნიშვნელობა ] 4. სამხ. ბრძანება უორენტ-ოფიცრის / ზემდეგის დანიშვნის შესახებ. [ მოკლე ვერსია ]

warplane

warrant II