judicature noun [ʹdʒu:dɪkətʃə]

	1. მართლმსაჯულების აღსრულება; სამართალწარმოება; 2. სასამართლო წყობილება, სასამართლო ორგანოების სისტემა; 3. 1) მოსამართლის წოდება; 2) მოსამართლეთა კორპორაცია; [ იხილეთ ყველა მნიშვნელობა ] 4. სასამართლო; Supreme Court of Judicature ინგლისის უზენაესი სასამართლო; 5. მოსამართლის ან სასამართლოს იურისდიქციის ფარგლები; 6. მოძვ. სამართლებრიობა, რისამე სამართლებრივი ასპექტი; ⌇ the Judicature Acts ისტ. კანონები ინგლისის სასამართლო წყობილების შესახებ (1873 და 1875 წწ.). [ მოკლე ვერსია ]

judicatory II

judicial