fulminate II verb [ʹfʌlmɪneɪt]

	1. იშვ. ელვა (ელავს); 2. იშვ. ჭექა (ჭექს), ქუხილი, გრგვინვა; 3. აფეთქება (ააფეთქებს; აფეთქდება); [ იხილეთ ყველა მნიშვნელობა ] 4. მრისხანება (მრისხანებს) / ცოფების ყრა; ვინმეზე თავდასხმა, ვისიმე დაგმობა / გაკიცხვა; 5. მედ. ʘ სწრაფად და მწვავედ მიმდინარეობს / ვითარდება (ითქმის ავადმყოფობის შესახებ). [ მოკლე ვერსია ]

fulminate I

fulminating