flail II verb [fleɪl]

	1. გალეწვა (˂გა˃ლეწავს), გაცეხვა; 2. ცემა (სცემს), დარტყმა; მათრახით ცემა; 3. ხეტიალი (დაეხეტება), ყიალი; he flailed around trying to get a job სამუშაოს საშოვნელად დაეხეტებოდა; [ იხილეთ ყველა მნიშვნელობა ] 4. ხელების ქნევა (იქნევს) / მოქნევა; he flailed his arms to drive away the insects მწერების მოსაგერიებლად ხელებს იქნევდა. [ მოკლე ვერსია ]

flail I

flain