evict verb [i(:)ʹvɪkt]

	იურ. 1. ხელშეკრულების / კონტრაქტის დარღვევის, ქირის გადაუხდელობის და ა.შ. გამო მობინადრის ბინიდან გამოსახლება (˂გამო˃ასახლებს); მოიჯარის გაძევება (მის მიერ იჯარით აღებული შენობიდან, მიწიდან და ა.შ.); 2. ქონების ან ქონებაზე უფლების დაბრუნება (˂და˃იბრუნებს) სასამართლო წესით; 3. განდევნა (˂გან˃დევნის), გაძევება; [ იხილეთ ყველა მნიშვნელობა ] 4. მოძვ. ქვეყნის დაპყრობა (˂და˃იპყრობს); 5. მოძვ. 1) ვინმესთვის რისამე დამტკიცება (˂და˃უმტკიცებს); ვისიმე რისამე სისწორეში / სიმართლეში დარწმუნება; 2) კამათში / დავაში გამარჯვება (˂გა˃იმარჯვებს). [ მოკლე ვერსია ]

eve-star

evicted