dominate verb [ʹdɒmɪneɪt]

	1. 1) მბრძანებლობა (მბრძანებლობს), ბატონობა; to dominate (over) people ხალხზე ბატონობა; ხალხის დამორჩილება; 2) დომინირება (დომინირებს); დიდი გავლენის ქონა; as a child he was dominated by his father ბავშვობაში მამას დიდი გავლენა ჰქონდა მასზე; 2. შეკავება (˂შე˃აკავებს), დამორჩილება; to dominate one's emotions გრძნობების დაოკება / ემოციათა შეკავება; 3. დაპყრობა (˂და˃იპყრობს), მოცვა (ვისიმე გონებისა, აზრებისა და ა.შ.); duty dominated his mind იგი მხოლოდ მოვალეობაზე ფიქრობდა; [ იხილეთ ყველა მნიშვნელობა ] 4. ʘ დაჰყურებს (არემარეს და ა.შ.); the cathedral dominates the whole area ტაძარი მთელს არემარეს გადაჰყურებს; the whole valley is dominated by this high mountain ეს მაღალი მთა მთელს დაბლობს გადაჰყურებს. [ მოკლე ვერსია ]

dominant II

domination