distress I noun [dɪʹstrɛs]

	1. 1) უბედურება, გასაჭირი; ტანჯვა; distress of soul სულიერი ტანჯვა; 2) ძლიერ შეუძლოდ ყოფნა; ტკივილი; he showed signs of distress თავს აშკარად ცუდად გრძნობდა; 3) ტანჯვის / მწუხარების მიზეზი, სადარდებელი; his conduct is a great distress to his father მისი ქცევა ძალიან სტკენს გულს მამამისს; 2. სიღატაკე, სიღარიბე, მატერიალური გაჭირვება; in distress გაჭირვებაში / სავალალო მდგომარეობაში [შდრ. აგრ. 3]; to relieve distress მატერიალური გაჭირვების შემსუბუქება, ხელის გამართვა; to be in great distress for money ʘ მეტად ხელმოკლედაა, ფინანსურად ძალიან უჭირს; 3. ხიფათი, განსაცდელი, სახიფათო მდგომარეობა; ship in distress საფრთხეში / დაღუპვის პირას მყოფი გემი [შდრ. აგრ. 2]; [ იხილეთ ყველა მნიშვნელობა ] 4. იურ. 1) = distrainment; to levy / to put in / a distress ქონებაზე ყადაღის დადება, ქონების აღწერა (ვალების გამო); 2) ქონება, რომელსაც ვალდებულების შესრულების უზრუნველსაყოფად დაეპატრონნენ; 5. მოძვ. 1) მოჭერა, დაჭერა; დაჭიმვა, დაძაბვა; 2) იძულება, ძალდატანება, ზეწოლა; ⌇ distress call / signal / რად. უბედურების სიგნალი; distress sale იურ. აღწერილი ქონების გაყიდვა. [ მოკლე ვერსია ]

distraught

distress II