butler noun [ʹbʌtlə(r)]

	1. სახლის უფროსი მსახური; 2. ისტ. 1) მერიქიფე; მწდე; 2) სამეფო კარზე მაღალი თანამდებობის პირის ტიტული; 3. 1) მებუფეტე (კერძო სახლში); უფროსი მსახური; 2) ხელზე მოსამსახურე; 3) ოფიციანტი (ემსახურება წვეულებას კერძო სახლში).

butchery

butlery