binding I noun [ʹbaɪndɪŋ]

	1. ყდა, გარეკანი; 2. 1) შეკვრა; 2) ძნების შეკვრა; ძნასაკონი მანქანით თივის აღება; 3) : binding of complement მედ. კომპლემენტის შებოჭვა; 3. ლენტი ან ქსოვილის ვიწრო ზოლი ხალიჩის, ტანსაცმლის და ა.შ. ბოლოებზე ქობის დასადებად; [ იხილეთ ყველა მნიშვნელობა ] 4. 1) სპეც. არტახი, კავშირი; 2) ელექტრომავთულების გადაბმა; 5. საჭერი სარტყლების გაკეთება (ხეებზე); 6. თხილამურის სამაგრი; heel binding ქუსლის სამაგრი; spring binding ქუსლის ზამბარიანი სამაგრი. [ მოკლე ვერსია ]

bindery

binding II