beading noun [ʹbi:dɪŋ]

	1. მძივებით გაწყობა / ამოქარგვა; მინის მძივები (ტიულზე და ა.შ.); 2. : beading of the ribs მედ. რაქიტული კრიალოსანი; 3. არქიტ. მძივები (ორნამენტი); [ იხილეთ ყველა მნიშვნელობა ] 4. ტექ. 1) გავალცვა, მილების თეგვა; 2) ნაწიბურების გადაღუნვა / გადაკეცვა; 5. მეტალ. ზედაპირის თია; ⌇ beading weld ტექ. შენადუღი ნაკერი. [ მოკლე ვერსია ]

beadhouse

beadle