superior I noun [su:ʹpɪərɪə(r)]

	1. 1) ზემდგომი პირი, უფროსი (თანამდებობით, სამსახურებრივი მდგომარეობით); you must obey your superiors თქვენს ზემდგომებს / უფროსებს უნდა დაემორჩილოთ; he's my immediate superior იგი ჩემი უშუალო უფროსია; I'm going to complain to your superiors თქვენს უფროსებთან ვაპირებ ჩივილს; 2) საზოგადოებრივი მდგომარეობით, მნიშვნელობით და ა.შ. უფრო მაღალი / მაღლა მდგომი პირი; one's social superiors სოციალურად / სოციალურ იერარქიაში ვინმეზე უფრო მაღლა მდგომი პირები; 2. (S.) რელიგ. რელიგიური თემის მეთაური; წინამძღვარი; Mother Superior დედათა მონასტრის წინამძღვარი ქალი, იღუმენია.

superintendent

superior II