ordnance noun [ʹɔ:dnəns]

	სამხ. 1. 1) შეიარაღება; საბრძოლო მასალა და აღჭურვილობა; 2) შეიარაღების / საბრძოლო მასალისა და აღჭურვილობის მომარაგების სამსახური; 2. საარტილერიო შეიარაღება, არტილერია; a piece of ordnance ქვემეხი, ზარბაზანი; ⌇ ordnance artificer არტილერიის ტექნიკოსი; ordnance officer ა) შეიარაღების სისტემების, ტექნიკის და ა.შ. საბრძოლო მზადყოფნის პასუხისმგებელი ოფიცერი; ბ) საარტილერიო-ტექნიკური მომარაგების სამსახურის ოფიცერი; ordnance brigade საარტილერიო-ტექნიკური მომარაგების ბრიგადა; ordnance stores ა) საარტილერიო-ტექნიკური და სანივთე ქონება; ბ) ამერ. საარტილერიო-ტექნიკური ქონება; Ordnance Corps საარტილერიო-ტექნიკური მომარაგების სამსახური; ordnance survey ა) სამხედრო-ტოპოგრაფიული აგეგმვა, რომელსაც კარტოგრაფიული სამმართველოს სამხედრო-ტოპოგრაფიული სამსახური აწარმოებს; ბ) (Ordnance Survey) კარტოგრაფიული სამმართველო (დიდ ბრიტანეთსა და ირლანდიაში); ordnance map სამხედრო-ტოპოგრაფიული სამსახურის მიერ შედგენილი რუკა.

ordines

ordnance datum