inhibition noun [͵ɪn(h)ɪʹbɪʃ(ə)n]

	1. აკრძალვა; 2. ეკლ. 1) ზემდგომი საეკლესიო სასამართლოს განკარგულება ქვემდგომი სასამართლოსადმი საქმის წარმოების შეჩერების შესახებ; 2) ეპისკოპოსის ან საეკლესიო სასამართლოს მოსამართლის მიერ სამღვდელო პირისათვის მღვდელმსახურების აღსრულების აკრძალვა; 3. 1) რაიმესათვის ხელის შეშლა, რისამე დაბრკოლება / შეფერხება; 2) რისამე შეკავება; გაჩერება, დათრგუნვა; 3) ფიზიოლ. შეკავება, დათრგუნვა, ინჰიბირება; inhibition of reflexes რეფლექსების შეკავება; [ View full version ] 4. ქიმ. ინჰიბირება, დაყოვნება, შენელება. [ Shorter version ]

inhibited

inhibitor