impropriety noun [͵ɪmprəʹpraɪətɪ]

	1. შეუფერებლობა, უადგილობა; უვარგისობა; the impropriety of an expression ამა თუ იმ გამოთქმის უადგილობა; 2. არასწორის თვისება, უსწორობა; მცდარობა; we may say, without impropriety that ... უშეცდომოდ შეიძლება ითქვას, რომ ...; 3. უხამსობა, უწესობა, საძრახისობა; უხამსი / უწესო / საძრახისი საქციელი, გამოთქმა და ა.შ.; the impropriety of his conduct მისი ქცევის უხამსობა.

impropriation

improvable