high I noun [haɪ]

	1. რისამე უმაღლესი / კულმინაციური წერტილი / მწვერვალი; მაქსიმუმი; to be in / at / the high უმაღლესი დონის / ზღვრის / მაქსიმუმის მიღწევა; 2. შემაღლებული ადგილი, გორაკი, ბორცვი; 3. სპეც. პიკი (დატვირთვისა და ა.შ.); [ View full version ] 4. მეტეორ. მაღალი ატმოსფერული წნევის არე; ანტიციკლონი; 5. ბანქ. ყველაზე მაღალი კარტი, რომელიც მოთამაშეს დაურიგდა (ზოგიერთ თამაშში); 6. საშუალო სკოლა (აგრ. high school); 7. ნარკოტიკის მიღებით გამოწვეული აგზნებული / გაბრუებული მდგომარეობა (ნარკომანისა); 8. ავტ. მაღალი გადაცემა (აგრ. high gear); ◇ on high ცაში, ზეცაში; from (on) high მაღლიდან, ზევიდან; ზეციდან; the high and mighties ძლიერნი ამა ქვეყნისანი [შდრ. აგრ. high II ◇]; the high and the low ყველა წოდების / საზოგადოებრივი მდგომარეობის ხალხი [შდრ. აგრ. high III ◇]. [ Shorter version ]

higgler

high II