eviction noun [i(:)ʹvɪkʃ(ə)n]

	იურ. 1. ხელშეკრულების / კონტრაქტის დარღვევის, ქირის გადაუხდელობის და ა.შ. გამო მობინადრის ბინიდან გამოსახლება; მოიჯარის გაძევება (მის მიერ იჯარით აღებული შენობიდან, მიწიდან და ა.შ.); 2. ქონების ან ქონებაზე უფლების დაბრუნება სასამართლო წესით; 3. მოძვ. 1) ვინმესთვის რისამე დამტკიცება; ვისიმე რისამე სისწორეში / სიმართლეში დარწმუნება; 2) კამათში / დავაში გამარჯვება; 3) დამამტკიცებელი საბუთი; დამაჯერებელი არგუმენტი.

evicted

evidence I