belch II verb [bɛltʃ]

	1. 1) ვულგ. დაბოყინება (˂და˃აბოყინებს); 2) გულის რევა (აერევა); 3) (აგრ. forth, out) ამოფრქვევა (˂ამო˃აფრქვევს), ამოტყორცნა, ამოსროლა (ლავისა, ფერფლისა, ცეცხლისა, კვამლისა); the cannons roared, belching fire and smoke ზარბაზნები გრიალებდნენ და ცეცხლსა და კვამლს აფრქვევდნენ; 4) (აგრ. forth, out) გადატ. ლანძღვა-გინების ამონთხევა (˂ამო˃ანთხევს); 2. სლ. ჩივილი (ჩივის), წუწუნი.

belch I

belcher