assert verb [əʹsɜ:t]

	1. მტკიცება (ამტკიცებს), განცხადება; it is not directly asserted but it seems to be implied ეს არ არის პირდაპირ განცხადებული, მაგრამ, როგორც ჩანს, იგულისხმება; his friends asserted that he was innocent მისი მეგობრები ამტკიცებდნენ, რომ იგი უდანაშაულო იყო; 2. იურ. 1) რაიმეზე პრეტენზიის წაყენება (˂წა˃უყენებს); to assert oneself გადაჭარბებული პრეტენზიების წაყენება [იხ. აგრ. 2)]; 2) დაცვა (˂და˃იცავს) უფლებისა; to assert oneself საკუთარი უფლებების დაცვა [იხ. აგრ. 1)].

assentor

assertion